| تبليغات | X |
 |
 |
|
| اشعار من ، زمزمه های مبهم سایه ی من است که طفل خواب را از دیدگانم می رباید ! |
|
چه کسی بود صدا کرد مـــــرا چه کسی بود به رویم خندیـــــد باز با خاطـــره ای آهنگیــــن چه کسی بود صدا کرد حمیــــد چه کسی بود در این تاریکــــی گام بر شاخه ی مجنـون نهــــاد چه کسی بود که با یک تلــــخی چشم بر دیده ی محزون نهـــــاد چه کســی بود که از غم پرسید بازهم خاطـره ای را خون کرد دست برآینه ی عمــــــــر کشید چهره ای را به غم،گلگون کرد سایه ام گفت : منم ،ای بی تاب شبحــی پیر ، به روی دیـوار همیـشــــه آرزویـــــم این بـود از دل من ، بنویـســـی یکـــبار
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 26 خرداد1387 توسط سایه ی حمیدرضا |
|
|
من ، چه باشم و چه نباشم ، رُستنی ها از باغچه های بی فروغ خواهند روئید و همه ی برگ های پاییزی بی شک ، بر سر رهگذرانی که سایه هاشان را فروخته اند ، فرو خواهند ریخت .
|
|
+ نوشته شده در
شنبه 31 فروردین1387 توسط سایه ی حمیدرضا |
|
|
دست قدری چرخید روی کاغذ ول شد . و قلم را هر دم پی هم می رقصاند . گاه گاهی بی وقت ، دست را می دزدید . مشتی از افکارش توی ذهن می لغزید . به ندا ایمان داشت ، که صدا می ماند و نفس هم شاید . چشم ها را هم بست و چنین آغاز کرد : " برخی از زخم ها هست ........
|
|
+ نوشته شده در
جمعه 3 اسفند1386 توسط سایه ی حمیدرضا |
|
|
استخوان های دوست داشتنی ات را، به دستان خاک سرد سپرده ای و ذرات ریز عالم به گردت حلقه زده اند . موران به جای ربودن اجزایت به زمزمه های شعرگونه ات گوش سپرده اند و بر گونه ات بوسه می زنند . چه کسی عشق افلاطونی تو را به سخره گرفته است که تو هنوز هم از تاریکی گور ، با ما حرف می زنی . افسوس که چراغی نیست تا به دیدنت بیائیم . و خوشبختی ، گم شده ی ماست ، و ازدحام از کوچه ی محله یمان فرار کرده است . |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 22 بهمن1386 توسط سایه ی حمیدرضا |
|
|
ای ستاره ها! از آن جهان دور هیچ ، ناله ی مرا شنیده اید؟ در میان این همه گداز و درد اشک ِ جاری مرا ، ندیده اید؟
اشک های زار گونه های من کار هر شب ِ زمان ماست چشم های خیس این زَمینیان بَهر بی وفایی جهان ماست
ای ستاره ای که می خزی! هر زمان، به دامن سکوتِ شب روز ها ز یادمان نرفته اند مُرده ام ، به یاری سقوط شب
باورت نمی شود ، اگر دَمی در جهان ما کمی سَفر کنی باخودت به این نتیجه می رسی زین جهان رو سیَه، حَذر کنی
ای ستاره! ای ستاره های پاک! این شبِ سیَه ، به کِی، سَحرکنم کاش در خیال واهی خودم من ، دَمی به آسِمان سَفر کنم
ای ستاره ! باورت نمی شود این سفر، برای دیدن تو نیست پَر نزن ز بازوان خسته ام رفتنم ، برای چیدن تو نیست
گاه ِ رفتن است به سوی زندگی ای ستاره ! شب به انتها رسید در میان ناله ی بلند ِ من رنج و غم ، فقط به داد ِ ما رسید
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 22 خرداد1386 توسط سایه ی حمیدرضا |
|
|
تنهایی ، سکوت ، سکون ، حال من خوب است ! آهسته در خود می شِکنم !
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 8 خرداد1386 توسط سایه ی حمیدرضا |
|
|
آن قدر خوابت را دیده ام که دیگر برایم واقعی نیستی ذهنم پر می شود از موسیقی خیال تو . سر بر آستان رویاهایم می کوبم و آرزوی دیدار تو را زمزمه می کنم . دستی از ورای خیال دستانم را مسخ می کند و سریرم را مسح می کشد . دست ِ رسیده از خیال ِ تو را دیوانه وار لمس می کنم با لبان تکیده از نگاه ِ تو افسوس ، که باز خواب دیده ام تو را !
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 23 اردیبهشت1386 توسط سایه ی حمیدرضا |
|
|
فصل عریانی توست . وقتِ آمیزش تو با شب بو . با یک جرعه از این جام هوس آلوده ، شیشه ی بلوری سکوتِ شب ، می شکند . سربکش این جام را ! فصل عریانی توست . وقت هم آغوشی تو با یک یاس ، در بستری از خش خش برگ . با تنی انباشته از شهوتِ سرخ ، سرشار از هُـرم نفس های خسته ی صبح ، و سکوتی سنگین ، مُهر خاموشی ست بر لب هایم . تا تو با او تنها ، آری ! با او تنها به آرزوهای هوس آلودت دست یابی ، بی رحم ! فصل عریانی توست . لحظه ی هرزه گی آغوشی که پر از خاطره ی بی خوابی ست . بازوانی که در مزرعه ی افکارم اندوه می کارند . کاش به هنگام این لذت تلخ ، می اندیشیدی که من این لحظه ی تنگ خاکی را ، در همین جام که می نوشیدی ، به تو اهدا کردم . این لحظه از آن تو شد تا تو راضی باشی . آری ! تنها تو راضی باشی . |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 28 فروردین1386 توسط سایه ی حمیدرضا |
|
|
چشم های آبی دشت ِ کویر تقدیم تو باد ! وزش نسیم زیبای سحر تقدیم تو باد ! قصه ی شادی فصل بهار زندگی ، درون یک کلبه ی سبز قلبِ افسونگر بیچاره ی من اینها همه تقدیم تو باد ! ای همه خوبی من ! رنگ ِ هفت رنگ ِ آیینه ی عشق دیده ی نافذ ِ مجنون خیال قامت ِ بلند ِ سرو پاینده ی باغ اینها همه تقدیم تو باد ! لحظه ی شکفتن لاله ی سرخ که پر از خاطره ی خوش خوابی ست پرواز کبوتر با باد در شبی که دلش مهتابی ست پیچش قاصدک ِخسته ی روح پیش پای یک نرگس ناز که دعای خیر زمین بدرقه ی راهش باد اینها همه تقدیم تو باد ! اشک لرزان دیده ی من عکس هاله ی روشن ماه که شب ها می افتاد در حوض حیاط خنده ی غنچه ی آن شمعدانی جام های مِـی آن میهمانی بازهم تقدیم تو باد ! من چه دارم که به پایت ریزم ؟ هرچه هستی ست جان من با همه ی دلتنگی حرکتِ خون و نفس های تنم روح من با همه ی یک رنگی همگی ، تقدیم تو باد ! تقدیم تو باد ! تقدیم تو باد !
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 16 فروردین1386 توسط سایه ی حمیدرضا |
|
|
دست در دستِ خیال ریشه در ریشه ی خاک بازهم یادِ تو و قصه ی آب . ولی این بار ، تو تنها نیستی . من به یادِ تو و تو عاشق او . تو به او می نگری . من نگاهم به نگاهت لحظه ای می گیرد . با نگاهت به من می گویی : " آخر قصه ی ماست . " و تو باید بروی .
دست در دستِ خیال ریشه در ریشه ی خاک و صدای ناقوس بلند است در این سبزه ی پاک . من ، ایستاده در دشتِ بزرگ و تو در حال عبور از دیروز پشت به من ، می گذری و تو را می بینم دست در دستِ غم انگیز کسی . من نگاهم به نگاهت لحظه ای می گیرد . با نگاهت به من می گویی : " آخر قصه ی ماست . " و تو باید بروی .
چه پریشان شده اند گیسوانت ، در پنجه ی باد ! پیکرت را کم کم ، می سپاری به نسیم خنکی که گذر می کند از دشتِ بزرگ . من نگاهم به نگاهت لحظه ای می گیرد . با نگاهت به من می گویی : " آخر قصه ی ماست . " و تو باید بروی . آری ، باید بروی .
دست در دستِ خیال ریشه در ریشه ی خاک پنجه در پنجه ی زیبای سحر . تو چه آرام و دل انگیز ، نه صدایی ، نه کلامی و حتی نفسی دست در دستِ غم انگیز کسی به پایان قصه ی ما می نگری ! آری ، می دانم که باید بروی . اشک هایم ، بدرقه ی راهِ تو باد ! ای همه خوبی من ! خدا به همراهِ تو باد !
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 28 اسفند1385 توسط سایه ی حمیدرضا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| تنها صداست که می ماند |
بیائید به آواز کسی که
در بیابانی بی راه می خواند ، گوش دهید ! آواز کسی که آه می کشد و دست های خود را دراز کرده ، می گوید : وای بر من ، زیرا که جان من ، به سبب جراحاتم در من بیهوش شده است . " فروغ فرخزاد " |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 |
|
RSS
|